Hope

هميشه با خودم ميگفتم بايد يه روزايي تو زندگي وجود داشته باشه كه به تحمل اين همه سختي و روز مرگي بي ارزه .با فكر اومدن همين روزا همه تلخي ها و بي رنگي هاي زندگي و تحمل ميكردم. ميشه گفت اميد داشتن برام تو همين خلاصه ميشد.. روزا و سال ها ميگذشت تا اينكه يه روزي يه جايي تو قلبم يه چيزي حس كردم كه با خودم گفتم : مي ارزيد!

٢٥ روزي كه به همه سختي هايي كه تو ٢٠ سال زندگيم تحمل كرده بودم مي ارزيد. به اومدنم به اين دنيا، به ديدن زشتي هاش.. تنهايي هاش..حتي به خالي بودن آينده .

٢٥ روزي كه زندگي برام معني پيدا كرد.

همه چيز يه جور ديگه بود. مزه ها، رنگ ها، هوا، صداها شب و روز جور ديگه اي بود.